Ποιος τίτλος να σε χωρέσει αγάπη..

Αγαπώ ένα κορίτσι.
Κολυμπώντας μες τα μάτια της και πίνοντας το χαμόγελό της έμαθα τι σημαίνει αγάπη.

Η αγάπη είναι μία διάσταση από μόνη της. Είμαι σίγουρος ότι δεν υπακούει σε κανένα νόμο της φυσικής όπως τον γνωρίζουμε μέχρι τώρα και για να γίνει αντιληπτή πρέπει το μυαλό να ταξιδέψει και οι πέντε αισθήσεις να γίνουν μία με άλλες πέντε. Τότε θα την αναγνωρίσεις και από κει και ύστερα κλείνοντας απλά τα μάτια θα νιώσεις μια απέραντη ευγνωμοσύνη για εκείνο που συνέβη για μια στιγμή, ίσως για μία αιωνιότητα, (γιατί μην ξεχνάς δεν υπάρχουν ταυτόσημες μ αυτές έννοιες στη διάσταση που λέγετε αγάπη) ένιωσες να χαϊδεύεις απαλά τη θέωση.

Και τι άλλο χρειάζεσαι πια για να ολοκληρωθείς σαν άνθρωπος; Τι ψάχνεις όταν μπαίνεις σε μια τέτοια διάσταση; Όλα τα απτά αποκτούν όση αξία έχει και μια χούφτα στάχτη που στροβιλίζεται αέναα μηδαμινή και τιποτένια χωρίς σκοπό.

Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν ήθελε ή δεν άφησε τον εαυτό του να μπει σ’ αυτή τη διάσταση.
Αλίμονο σ’ αυτούς που το εγώ τους σκοτώνει τη μοναδική ευκαιρία να δουν και να συναισθανθούν.
Και αλίμονο στον κόσμο που τους φιλοξενεί.

Να γίνω περαστικός

Στιγμιαία ερωτευμένος με ένα μπέρδεμα κατηφορίζω τα στενά για την πλατεία. Η βόλτα δεν έχει σκοπό, ούτε προσχεδιασμένο προορισμό. Ο ήλιος καίει και οι ακτίνες του διαχέονται στα στενά κάνοντας την ατμόσφαιρα ανυπόφορα βαριά. Τα σκουπίδια ξεχασμένα σε κάθε γωνιά των βρόμικων δρόμων αναδύουν αρώματα παρασιτικής ζωής.

Βγήκα για καλό. Έτσι νόμιζα. Οι τοίχοι στο μικρό δυάρι άρχισαν να στενεύουν επικίνδυνα και με μουσική υπόκρουση τη φασαρία ενός συνωστισμού που γινόταν αντιληπτός από μακριά με έκανε να θέλω να πηδήξω απ το παράθυρο για να ξεφύγω από το συναίσθημα της απελπισίας που με κυνηγούσε και ένιωθα να με πλησιάζει απειλητικά.

Δε μου έριξα ούτε μια ματιά στον καθρέπτη του ασανσέρ. Είχα κρατήσει σχεδόν την αναπνοή μου. Ανυπομονησία για την ελπίδα που τρέφει το άγνωστο μιας μικρής βόλτας, ανυπομονησία για μια φυγή μακριά από το συναισθηματικό κυκεώνα που θρέφετε σαν άγριο αρπακτικό από τους πολύχρωμους σοβάδες, απόρροια της ασπρόμαυρης αστικής επιβίωσης.

Γιατί ένιωθα ότι περνάω ξανά την εφηβεία; Γιατί είναι η τρίτη φορά που το νιώθω στα 25;

Πάω να χαθώ στο πλήθος. Να νιώσω την ασφάλεια που νιώθει ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Να τους παρατηρήσω. Να προσπαθήσω να τους καταλάβω και ύστερα ίσως να απογοητευτώ και να γυρίσω στο μικρό δυάρι που θα έχει γίνει μία όαση. Να λουφάξω στον καναπέ κοιτώντας το ταβάνι και να ευχαριστώ μια αόριστη μεν, ανώτερη δε δύναμη που μπορεί να χωρατεύει με δόλωμα την ελπίδα, τη ματαιοδοξία και την σχετική άποψη που έχει η ανθρώπινη φάρα για το χωροχρόνο.

Χρειάζομαι μια αγκαλιά ναρκωτικό ή μια θάλασσα που δεν είναι τσιμεντένια. Μια μελωδία όμορφη με όλη τη σημασία της λέξης ή ένα φιλί με γεύση milkshake μπανάνα.

Ιστορία αγάπης

-Τι συμβαίνει μωρό μου όταν κλείνεις τα μάτια σου; Τι σκέφτεσαι;

-Τίποτα, απλά μ αρέσει το σκοτάδι, γιατί στο σκοτάδι είναι όλα πιο όμορφα. Μια σχεδόν παρθενική ομορφιά που τι χαζεύω μόνος μου. Είναι μόνο για μένα!

-Και μωρό μου, δε σου φαίνεται περίεργο αυτό; Τι βρίσκεις δηλαδή έτσι;

-Να σαι σίγουρη ότι πολλές φορές εύχομαι να μπορούσα να κλείσω και τα αυτιά μου για να ακούω και τη μελωδία της σιωπής. Αλλά αυτή η σιωπή είναι τόσο καλαίσθητη που δεν κάνει τη χάρη σε πολλούς. Για να φανταστείς, διάβασα κάπου ότι όσοι κουφαίνονται αντί να τους επισκεφτεί η σιωπή, καμιά φορά, ακούνε ένα εκνευριστικό βουητό.

-Ωχ, δε θέλω ποτέ να κουφαθώ

-Ναι, ούτε εγώ η αλήθεια είναι.

-Πάμε μια βόλτα;

-όχι..

-να ανοίξω την τηλεόραση;

-όχι.. μπορείς να φύγεις σε παρακαλώ

-…

-…

-φεύγω…

-…

Την κοίταξε με κλειστά μάτια αλλά δεν του έκανε εντύπωση. Είχε εντυπωθεί η εκνευριστική φωνή της και έκανε διακρότημα με την ψυχορραγούσα αλήθεια που ξερνούσε η δικιά του πραγματικότητα.

-Σου έχω μιλήσει για την πραγματικότητα; Σχεδόν της ψιθύρισε από μακρυά καθώς αυτή βρισκόταν στο κατώφλι της εξώπορτας.

-Όχι…

-ίσως τότε θα το κάνω αύριο.

Δεν είδε, αλλά την ένιωσε σχεδόν να χαμογελάει. Μόλις έκλεισε η πόρτα, έσφιξε τις γροθιές του και βούλωσε τα αυτιά του, μα τη σιωπή πρόλαβε εκείνη η  συνείδηση που την άκουγε να ξεστομίζει βαριές κουβέντες.

Περσινά ξινά σταφύλια Vol2

εισαγωγή

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Μινώαν λάινς

Φορτωμένος με τη σχολική μου τσάντα το σλιπινκ μπαγκ και μια νάιλον σακούλα με τρόφιμα φτιαγμένα από τα χεράκια της μανούλας μου η οποία μάλλον θα καταλήξει στον πρώτο κάδο με σκουπίδια που θα συναντήσω μετά την άφιξη μου στην Αθήνα παίρνω το λεωφορείο για να προλάβω το πλοίο. Η ώρα είναι 6 και μισή το απόγευμα και ο ήλιος αρχίζει να ξεκουράζετε.
Στο λεωφορείο κάθομαι στις  πρώτες θέσεις πίσω από τον οδηγό. Πίσω μου κάτι κορίτσια που εύκολα κανείς μπορεί να καταλάβει είναι πρωτοετής φοιτήτριες στο τμήμα της μικρής πόλης. Φλυαρούν και τραγουδούν τα εμπορικά μέσα σε μια νότα ανεμελιάς. Για το υπόλοιπο του ταξιδιού θέλοντας και μη κρυφακούω τον οδηγό που συζητά με τον εισπράκτορα για τα κακά της δουλειάς. Τους ακούω να ασκούν το πανάρχαιο χόμπι του Έλληνα σαν κάλτ φιγούρα, τη γκρίνια. Χρωματίζοντας μίζερα το υπόλοιπο ταξίδι.
Φτάνω στο λιμάνι και πληρώνω 2,5 ευρώ για ένα κουτάκι ντεπόν. Άλλο ένα μικρό αποχαιρετιστήριο πάρτυ χθες βράδυ. Με κάθε ευκαιρία να το γιορτάσουμε μπύρες και ουίσκια και σφηνάκια και τα λοιπά τα οποία βέβαια στιγματίζουν με τον τρόπο τους αν όχι όλη τη βδομάδα ή μια μικρή ζωή σίγουρα την επόμενη μέρα. Μπαίνω στο καράβι. Είναι νωρίς ακόμα. Σε λίγο θα γεμίσει φοιτητές που πρόκειται να επαναπατριστούν. Κουμπώνω τα ντεπόν και περιμένω να κάνουν  το θαύμα τους.
Περιπλανιέμαι στα καταστρώματα και μου ρχονται στο νού ιστορίες που έχω περάσει στα τόσα ταξίδια με το συγκεκριμένο πλοίο. Τότε γιατί επαναπατριζόμουν κι εγώ και τώρα γιατί θέλω λίγο να ξεφύγω ή να σφίξω το λεμοπνίχτη που φοράω για να νιώσω την ηδονή του να τη γλιτώνεις την τελευταία στιγμή.
Το να ταξιδεύεις με το πλοίο αν αισθάνεσαι μοναχικός τύπος είναι λίγο περίεργο. Τυχαίες συναντήσεις με παλιούς γνωστούς που δεν επρόκειτο ποτέ να ανταλλάξετε κουβέντες πέρα από τα τετριμμένα «γεια ! καλά;» καταλήγουν σε μακροσκελείς ανούσιες συζητήσεις ή απίστευτες στιγμές σιωπηλής αμηχανίας που επιβάλουν τα κοινωνικά καλούπια. Πλέον δεν κάνω αυτό το λάθος. Απλά παίρνω ένα νυσταγμένο ύφος και ένα χαμόγελο που φανερά υπονοεί καλό ταξίδι να χουμε.
Βγαίνω στο πάνω κατάστρωμα, όπου όλα αυτά που πρίν ήταν λίγο μεγαλύτερα γίνονται μικροσκοπικά. Δε λέω ανούσια γιατί τα έχω νιώσει από κοντά. Βέβαια μια ρομαντική αφέλεια μπορεί να τα μηδενίσει όλα. Ανάβω ένα τσιγάρο που μου σουβλίζει τον εγκέφαλο καθαρό σημάδι ότι το ντεπόν δεν έχει δράσει ακόμα. Κάνω μια βόλτα και με χτυπάει ο βρομερός αέρα του λιμανιού αλλά ξέρω ότι εύκολα συνηθίζετε οπότε συνεχίζω να τον ανέχομαι. Μου ‘ρχονται στη μνήμη στιγμούλες που έχω ζήσει εδώ και αμέσως αντιλαμβάνομαι ότι αν είχα συγκεντρώσει τα ναύλα τόσων χρόνων θα μπορούσα άνετα να αγοράσω ένα τετραγωνικό μέτρο από αυτό το κατάστρωμα. Μερικά ζευγαράκια προσπαθούν να ζήσουν μια ρομαντική στιγμή με φόντο το λιμάνι. Εμένα μου φαίνεται σα να προσπαθούν να βγάλουν απ τη μύγα ξίγκι, γιατί μπορείς να προσποιηθείς ότι τα τσιμέντα που στοιχειώνουν το τοπίο δίνουν τη θέση τους σε άγρια βουνά; Μήπως θυμίζει λίγο όλο αυτό το «ζούμε τις μικρές μας ιστορίες». Δεν ξέρω το μόνο πράγμα που μπορεί να μου κάνει όλο αυτό είναι να μου θυμίσει τη γνωριμία μου με μια πρόθυμη φοιτήτρια λίγο παλιότερα σ αυτό το κατάστρωμα.
Αφήνω λοιπόν τους ξενικούς ρομαντισμούς και έρχομαι στη στεγνή πραγματικότητα η οποία περιγράφετε με μία και μόνο στολισμένη λέξη. Γαμημένος πονοκέφαλος.
Γυρνάω στη θέση μου και προσπαθώ να διαβάσω για να περάσει η ώρα αλλά τελικά με παίρνει ο ύπνος για να με ξυπνήσει το ροχαλητό του μεσήλικα που κείτεται μπροστά μου. Ευτυχώς ο πονοκέφαλος έχει περάσει στην ιστορία και έτσι η κατάσταση μου μού επιτρέπει μια μικρή βόλτα όπου συναντώ ανθρώπους με σακούλες από τα μαγαζάκια κινούμενα ευρώ να παραπονιούνται για την προσωπική τους έκπτωση. Πόσο θα κρατήσει η χαρά που θα τους προσφέρει το περιεχόμενο της μικρής χάρτινης σακούλας;  Απλά αναρωτιέμαι. Γυρίζω πίσω με ένα ύφος «έχω-καταλάβει-πέντε-πράγματα-παραπάνω» αλλά μετά σκέφτομαι μήπως εγώ είμαι αυτός που δεν καταλαβαίνει.
Ξυπνάω αργά από το σκούντημα ενός μέλος του πληρώματος που με διώχνει ευγενικά για να κάνει κι αυτός τη δουλειά του. Βγαίνω αργά με τα πράγματα στο χέρι και περπατάω τον ατελείωτο δρόμο μέχρι το σταθμό του Πειραιά.
Κάθομαι στη μοναδική καφετερία που είναι ανοιχτή. Συνταξιούχοι διαβάζουν εφημερίδα. Μια όμορφη σιωπή επικρατεί και αποφασίζω ότι είναι το κατάλληλο σημείο για να πιω καφέ.  Μου ρχεται στο νου μια φράση που μου είχε πει η Ν όταν μια μέρα που ήθελε να βγεί έξω δεν έβρισκε διαθέσιμη παρέα και της πρότεινα να βγεί χωρίς αυτή. «Να γυρίζω μόνη μου σαν την τρελή;» Χμμ ο καθένας έχει τη δική του άποψη.
Δυστυχώς η απολαυστική ηρεμία σπάει καθώς η ώρα φεύγει και το καφέ γεμίζει σταδιακά. Αρχικά ένα ζευγάρι στην ηλικία των γονιών μου. Η γυναίκα μιλάει ακατάπαυτα και ο άνδρας γνέφει καταφατικά σαν να λέει «σε ακούω» αλλά είμαι σίγουρος ότι εννοεί «μου τα χεις ζαλίσει». Την έχω δεί πολλές φορές αυτή τη σκηνή. Από μια σκηνή που μπορεί να συμπεράνει κανείς γιατί ένα φυσιολογικό ζευγάρι πρέπει να αποτελείτε από έναν άντρα και μία γυναίκα.
Στη συνέχεια η καφετερία κατακλύζετε από μαθητές και μαθήτριες που δεν ξέρω γιατί δεν είναι αυτή τη στιγμή στο σχολείο τους. Μεταφέρθηκε η βαβούρα της τάξης στην άλλοτε ήρεμη καφετέρια. Κι εγώ πρέπει να φύγω γιατί ούτε να διαβάσω μπορώ ούτε να γράψω. Πρέπει βρω κάτι άλλο για να σκοτώσω μερικές ώρες ακόμη.

Δε γινόταν..

[edit] για να εκπληρωθεί το ρητό “ότι γράφεται εδώ σήμερα, δε σημαίνει ότι ισχύει και αύριο..” το theme άλλαξε στις 28 σεπτέμβρη 2011[/edit]
..να υπάρχει theme που λέγετε Matala και να μην το ενεργοποιήσω στο blog μου!

Λάτρης της τοποθεσίας, έχω επισκεφθεί αρκετές φορές το μέρος για 3ήμερες αποδράσεις.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που πηγαίνω στα Μάταλα, νιώθω ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Γλυκό γιατί το μέρος είναι υπέροχο, για τις βουτιές από τα ψηλά βράχια στις σπηλιές, για το English breakfast που σε στρώνει μετά από τις χθεσινοβραδινές μπυροποσίες, για τα χαμόγελα των  post χίπηδων, για το vibe της ιστορίας και άλλα πολλά και πικρό γιατί νιώθω ότι έπρεπε να είχα γεννηθεί σε μια άλλη εποχή και να μπορούσα και γω να ζήσω το ψέμα μου σε μια σπηλιά.

Οι σπηλιές είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και τις χρησιμοποιούσαν ως  τάφους  και παλιότερα ως κατοικίες και τόπους λατρείας, αν και το τελευταίο δεν είναι εξακριβωμένο.

φωτογραφία του Δημήτρη Μανιάτη

Τα λόγια είναι περιττά.. για μένα μία επίσκεψη στα Μάταλα δεν είναι ποτέ αρκετή παρόλη την τουριστική έξαρση που έχει υποστεί το μέρος ως απόρροια της φυσικής ομορφιάς και της φανταχτερής ιστορίας του. Περισσότερες πληροφορίες για τα Μάταλα στον ιστότοπό τους.

Και ένα τραγούδι της Joni  Mitchell

Maybe I’ll go to Amsterdam
Or maybe I’ll go to Rome
And rent me a grand piano and put some flowers
’round my room
But let’s not talk about fare-thee-welis now
The night is a starry dome.
And they’re playin’ that scratchy rock and roll
Beneath the Matala moon

Νιώσε, η επιλογή είναι δική σου..

Με αφορμή τα σχόλια σε μία ανάρτηση ενός γνωστού ειδησεογραφικού μπλογκ για τις επιθέσεις σε μετανάστες…

ένα από τα θύματα της επίθεσης

 

Μου προκαλείτε ναυτία και ντρέπομαι, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλη την ανθρώπινη κωλόρατσα.. Είστε ηλίθιοι. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Παρόλα αυτά έχετε μία ευκαιρία να σκεφτείτε και να το ξεπεράσετε.
Πνιγμένοι στον κομπλεξισμό και τυφλοί στις ράγες που σας κατευθύνουν ασύλληπτα για σας συμφέροντα υποβαθμίζεται την ίδια σας τη ράτσα με πράξεις και σκέψεις που δεν ταιριάζουν ούτε στα άλογα αρπακτικά της “πραγματικής” ζούγκλας. Τα αρπακτικά κυνηγάνε και σκοτώνουν για να επιβιώσουν. Εσείς κυνηγάτε και θέλετε να σκοτώσετε (παρόλα αυτά είστε ανίκανοι και γι αυτό) γιατί κάποιος, κάπου, κάποτε, σας έδωσε την ιδέα ότι για την κατάσταση που βρισκόμαστε ευθύνονται οι στατιστικά άτυχοι άνθρωποι που για λόγους που θα βιώσετε και οι ίδιοι μετά από μερικά χρόνια (αν όχι άμεσα) αποφάσισαν να διεκδικήσουν το δικαίωμα στην ζωή. Κυνηγάτε ακόμα γιατί θεωρήτε ότι είστε ανώτερα όντα απόρροια μιας υποτιθέμενης ανώτερης φυλής. Ανέκαθεν ο Έλληνας εξιστορούσε τα κατορθώματα των προγόνων του με περηφάνια. Υπήρξαν στιγμές που όταν έπρεπε να τιμήσει το παρελθόν του έκανε θυσιάζοντας τη ζωή του, ξεχρεώνοντας με το αίμα του. Εσύ νεοέλληνα τραμπούκε όμως, που είτε σε ταΐζει ακόμα το βυζί της μάνας σου και το παίζεις ταυτόχρονα ιδεολόγος είτε κάνεις το μάγκα στο δρόμο και στο κωλογραφείο που σε έχει χώσει το κάθε βύσμα είσαι σαν βρεγμένη γάτα, δεν έχεις δικαίωμα να υπερηφανεύεσαι για κανένα ένδοξο παρελθόν. Ήθελες να έχεις το βυσματάκι σου απο κούνια και τώρα δεν το παραδέχεσαι αντ αυτού επιρρίπτεις ευθύνες σε ανθρώπους που ήρθαν στην Ελλάδα για κάτι καλλίτερο και συνάντησαν εσένα. Η ιστορία όμως επαναλαμβάνετε και ο πάλαι πότε ένδοξος λαός θα υποστεί ξανά την κατάρα της εφαρμοσμένης στατιστικής, σαν θείο δώρο όμως αυτή τη φορά μπας και ξυπνήσει. Σιχαμένη και ποταπή κατσαρίδα θα ήθελα να δω, αν θα νιώσεις, τι θα νιώσεις εκεί στην ξενιτιά μόνος σου, όταν χαζεύεις όμοιούς σου να ξυλοκοπούν τα παιδιά σου με τον ίδιο στόμφο που δέρνεις εσύ σήμερα.
Ποτέ δεν είναι αργά να ξεφορτωθείς τον κομπλεξισμό που σου προκάλεσαν εσκεμμένα κάποιοι πιο έξυπνοι από σένα.. Ποτέ δεν είναι αργά να φανείς αντάξιος των προγόνων σου, αν το θέλεις έτσι. Δε σε αφανίζουν οι μετανάστες πάρτο χαμπάρι. Αυτοί που γλύφεις και εκλιπαρείς για μια μετάθεση διάρκειας 9μηνών (ούτε καν), αυτοί που παίρνεις πίπα για μια θέση πωλητή στα lidl, αυτοί είναι που θα σε αφανίσουν, αυτοί σε απειλούν. Νιώσε τώρα, γιατί αμα νιώσεις αργότερα θα ζοριστείς περισσότερο. Νιώσε για το καλό σου. Και ξεφορτώσου τα ταμπελάκια τύπου εθνικιστή, αναρχικού, κομουνιστή κλπ κατά βάθος είσαι άνθρωπος, αλλά αυτό δε συμφέρει κανέναν. Σε προτιμούν όπως είσαι γιατί τους βολεύεις.

Περσινά ξινά σταφύλια Vol1

εισαγωγή

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

[...] ας πούμε Freak Show
Αναδύθηκε απ τα έγκατα μιας χρονικής σχετικότητας. Είναι ένας πραγματικός μύθος που όσοι τον ακούν θαρρούν πως τους νανουρίζανε κάποτε με την ιστορία αυτή.

Το τσίρκο έχει θεματικούς χώρους που παραβιάζουν τη χωρική διάσταση. Μπλέκονται ο ένας με τον άλλο και συνθέτουν κάτι τρομακτικό. Κι όμως. Με το που κοιτάξεις το συνηθίζεις. Είναι βαθιά χαραγμένο στο υποσυνείδητο που οι πολλοί θαρρούν πως κάποτε ήταν νανούρισμα και τους το ψιθύριζαν γλυκά μέχρι να τους πάρει ο ύπνος.
Πολύχρωμες εικόνες. Η μία θάβει την άλλη. Όχι θάβει. Είναι ποταπή λέξη το θάβει. Θέλω κάτι πιο δυνατό. Θέλω κάτι πιο σιχαμένο. Θέλω κάτι να αφυπνίσει τα νανουρισμένα μεσήλικα βρέφη. Και να τα τρομάξει πιο πολύ κι από το άκουσμα του Ηρώδη.

Ασπρόμαυρα χαρτιά στοιβαγμένα σε αβυσσαλέα ξύλινα και μεταλλικά έπιπλα. Χρωματίζουν με μουντάδα ενός Φλεβάρη απ τη Σκανδιναβία όλο το τσίρκο. Ποιο σκληρά κι από πεπρωμένο. Πιο πρόστυχα και από ιερά βιβλία. Και πιο ματωμένα ακόμα. Τρέχουν τα ζόμπι για να πάρουν μιαν ανάσα στην κοιλάδα με τις μαργαρίτες. Κάτω απ τα ξύλινα και τα μεταλλικά έπιπλα. Και ξεχνούν που έχουν χωθεί. Ενώ τα μεγάφωνα του τσίρκου γνωστά και ως μπάντα, ξερνάν νανουρίσματα .

Κάνει καλά τη δουλειά της η μπάντα.

[...]

Περσινά ξινά σταφύλια

(εισαγωγή)

Περσινά ξινά σταφύλια

Ο χρόνος είναι ένα φιτίλι ποτισμένο με συναισθήματα που καίει και αφήνει οσμές.
Ο κάθε ένας τις αντιλαμβάνεται ποικιλοτρόπως και ανάλογα με τη μεταφορική του ικανότητα τα αποτυπώνει στο χαρτί εξίσου ποικιλοτρόπως. Τι γίνετε όμως όταν αυτή η μεταφορά (επιτυχημένη ή μη) αφήνει άσχημη γεύση; Το κοντινό παρελθόν, σχεδόν παρόν, διαστρεβλώνετε και γίνεται ένας σκληροτράχηλος ανήλεος καριόλης. Όταν ο γράφον αντιλαμβάνεται τη ζημιά που κάνει στον ίδιο του τον εαυτό, είτε συνεχίζει είτε σταματάει. Αυθεντικός αρχαίος χρησμός.

Έτσι κι εγώ σταμάτησα να γράφω κείμενα, μουσική και να επιδίδομαι σε οποιαδήποτε άλλη καλλιτεχνική δραστηριότητα με τη χροιά που μου αρέσει για να πατάξω την δυσφορία που μου προκαλούσαν τα παράγωγα των παραπάνω δραστηριοτήτων. Ευτυχώς ή δυστυχώς είναι κομμάτι του εαυτού μου και μου είναι αδύνατο να μη νοσταλγώ που και που αυτή τη σαπίλα που σου δίνουν οι στιγμές φιλτραρισμένες μέσα από ένα ασπρόμαυρο πρίσμα.

Η ενότητα Black n White είναι κυρίως κείμενα (αλληγορικά ή μη) που έγραψα κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Βουτηγμένα στον παραλογισμό της μαστούρας, απ όπου κι αν αυτή προέρχονταν. Ήταν εξαίσια εμπειρία ο στρατός… γνώρισα και συναναστράφηκα με άτομα που αλλιώς δε θα μου δινόταν η ευκαιρία να γνωρίσω ότι υπάρχουν και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να συναναστραφώ υπό φυσιολογικές συνθήκες.

ain’t no cure for the summertime blues

Καλοκαιράκι και οι σκέψεις φυγής είναι τόσο έντονες όσο ποτέ. Το εσωτερικό μου ρολόι ξύνει νωχελικά τους αριθμούς σα να θέλει να ξεθωριάσει μαζί τους τις ανιαρές μέρες που σιγοβράσουν κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο της Αθήνας.

Άλλοτε τέτοιες μέρες λιαζόμουν στην ακροθαλασσιά, αλλά αντί για το κυματάκι, με χτυπούσε το λυσσομάνι της συνείδησης κρούοντας μου έναν κώδωνα πιο σπαστικό κι από αυτόν που σημαίνει την έναρξη των μαθημάτων στα δημοτικά σχολεία. Εγώ έκανα τον αδιάφορο και μες στο μυαλό μου τραγουδούσα όσο πιο δυνατά μπορούσα εκείνο το άσμα του Eddie Cochran. Sometimes I wonder what I’m a gonna do, but there ain’t no cure for the summertime blues. Κι έτσι συνέχιζα να τη σπάω στον εαυτό μου. Τι μαλάκας ήμουν! Ποτέ δεν είναι αργά για να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα! Ήρθε και η ώρα μου.

Κατά συνέπεια φροντίζω να απολαμβάνω αυτή την ελαφρότητα που προσδιορίζεται από την παύση των 8 ανέμων της συνείδησης και προσμένω τα καλλίτερα.

Γαϊδουρονήσι από τα περσινά καμώματα

Μια ιστορία και το κίνημα των αγανακτισμένων

Κοντεύω τα 25. Πριν μερικούς μήνες απολύθηκα από το στρατό. Ήμουν μέσα και χάζευα τηλεόραση κάτι πρωινά που περίμενα τα ποταπά και ανούσια διατάγματα των ανωτέρων. Κάπου στη μέση της θητείας, δε μπορώ να θυμηθώ ακριβώς, άκουγα στην τηλεόραση τους δημοσιοκαφρίσκους να συζητούν για το πώς η κρίση αγγίζει την Ελλάδα και το χρέος αυξάνεται και πληθύνεται. Το χα στο νου μου ότι κάτι δεν πάει καλά πολλά χρόνια πριν βγούνε στα παράθυρα όλα αυτά τα ανθρωπόμορφα πλάσματα, που εκ του πολύ ασφαλούς συζητάνε υποθέτοντας για το παρόν που δανειστήκαν και το μέλλον που θα λουστεί η γενιά μου, με άλλα κοστουμοφορεμένα, πολύχρωμα, γλοιώδη υποκείμενα. Αλλά σχεδόν μέχρι τότε ζούσα την περίοδο της αφθαρσίας και της αθανασίας. Κατά βάθος πίστευα ότι στο τέλος θα τις σκαπουλάρουμε. Και για να μαι ειλικρινής έχω ακόμη την ελπίδα.

Εκεί που χάζευα λοιπόν τηλεόραση (θεός φυλάξει) ένιωσα ένα μεγάλο φόβο και βίωσα το συναίσθημα του να πρέπει να πληρώσεις τις μαλακίες των άλλων ή πιο διαχρονικά «αμαρτίες γονέων κλπ κλπ». Βγήκα μετά από μερικούς μήνες και είπα κι εγώ να ανεξαρτητοποιηθώ. Πφφφ. Οικονομική κρίση λέει, και απολύσεις λέει. Τέλος πάντων για να μη τα πολυλογώ επειδή τα περασμένα χρόνια δεν έκανα πολλά για να παχύνω το βιογραφικό μου και να μπορώ να αποδείξω ότι είμαι ικανός να παράγω, άδραξα μια πολύ σπάνια ευκαιρία (και κυριολεκτώ!!) να ταΐσω το κωλόχαρτο εργαζόμενος άνευ αποδοχών, οπότε τα όνειρα περί ανεξαρτητοποίησης και αυτονομίας παραμένουν όνειρα για την ώρα τουλάχιστον.

Ο ζήλος μου για την αναπλήρωση του χαμένου χρόνου με κάνει να βαριέμαι να διαβάσω μία εφημερίδα ή ένα blog κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου, όπως έκανα παλιά. Δεν έχω διάθεση. Είναι φανερό ότι ο καθένας εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα εις βάρος της ακμής από όλες τις πλευρές ότι χρώμα κι αν έχει. Και να σου μία στιγμή που οι κραυγές αγανακτισμένων ισπανών χτυπάει ανελέητα τον εγωισμό του κουρδισμένου έλληνα και νεοέλληνα. Και αυτή η ράτσα που με κάθε ευκαιρία εγκωμιάζει το παρελθόν εθελοτυφλώντας για το παρόν και αδιαφορώντας για το μέλλον ξεχύνετε σαν κοπάδι από κατσαρίδες φωνάζοντας διάφορα και βρίζοντας τους ίδιους ανθρώπους που πριν λίγο καιρό φανατισμένα υποστήριζε για να έχει καλυμμένα τα νώτα της και ένα βύσμα από κούνια.

Φτάσαμε την υποκρισία σε άλλο επίπεδο και μόλις είδαμε ότι δεν αρκεί αγανακτήσαμε με τους υπεύθυνους και όχι με την πάρτη μας και είμαστε έτοιμοι να επαναστατήσουμε με ένα φραπέ στο χέρι ξεσπώντας γιατί καταχραστήκαμε την διαφθορά και μας είπαν ότι ήρθε η ώρα να απολαύσουμε τις συνέπειες. Πηγή της εξάντλησης η μεγαλομανία, παντελής έλλειψη ηθικής και λίγο αργότερα τα διακοποδάνεια και η κατάχρηση που έγινε συνήθεια και πλέον δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτή.

Πες μου ρε αγανακτισμένε υπήρξε μία φορά στο παρελθόν που σκέφτηκες που μπορεί να οδηγήσουν εσένα και τους γύρω σου οι μαλακισμένες συνήθειες που απέκτησες με τον καιρό; Υπήρξε μια φορά που αναρωτήθηκες γιατί αυτός που εκλιπαρεί για την ψήφο σου, σου τάζει λαγούς με πετραχήλια; (επειδή είναι αλτρουιστής;) Όταν κέρδιζες με τις διάφορες μπινιές σου μερικές δραχμές και αργότερα μερικά ευρώ τι ποσοστό κέρδους αντιστοιχούσε στο μαλάκα που σε στήριζε και γι αυτό έχωνες το κεφάλι σου στο χώμα και έκανες ότι δεν είδες και δεν ήξερες ποτέ;

Αγανακτισμένε, αυτοί που μουντζώνεις, βρίζεις και ισχυρίζεσαι ότι ευθύνονται για την κατάσταση που βιώνεις πήραν την άδειά σου πριν κάνουν αυτά που κάνουν κι εσύ σιωπηλά έγνεψες καταφατικά. Έχεις δίκιο, είναι κλέφτες αλλά κι εσύ δεν πας πίσω. Αναλογίσου τα τελευταία χρόνια τις φορολογικές σου δηλώσεις. Τι δήλωνες και τι έβγαζες; Τώρα νιώθεις ότι έκλεβες τον εαυτό σου ή σου χει καταστρέψει τον εγκέφαλο η ποσότητα φραπέ που καταναλώνεις στο σύνταγμα; Την επόμενη φορά που θα κάνεις φορολογική δήλωση θα είσαι τίμιος ή θα βρεις πάλι μια δικαιολογία να σε κλέψεις;
Τέλος πάντων αυτά τα ερωτήματα έχουν τον ατέλειωτο. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να σκεφτούμε πώς και γιατί ήρθαμε εδώ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ! (?)

Ελπίζω να μην είναι αργά να αλλάξουν οι συνήθειές μας. Πάντως έχω την αίσθηση ότι αν τους ενοχλούσαν οι διαδηλώσεις των αγανακτισμένων κάπως θα τις έσπαγαν. (βλ πληρώνω μπάχαλα, τα σπάνε, η προσοχή στα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης στρέφεται στους «αναρχικούς» και τις ζημιές, ο μέσος διαδηλωτής φοβάται γιατί πλέον η επανάσταση έχασε το άρωμα καφέ κλπ κλπ)

Αυτή είναι η δική μου ματιά. Επειδή παραπάνω αναφέρομαι στους αγανακτισμένους σα να είναι ένας άνθρωπος δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι έχουν κερδίσει το δικαίωμα στην αγανάκτηση και ζητάω συγνώμη που τους παίρνει κι αυτούς η μπάλα.