Δεν έχει σημασία τί και πώς. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, έχω την αίσθηση ότι μπορούν να γίνουν μέγα δάσκαλοι αρκεί να φιλτραριστούν από την καθέκαστη ιδιοσυγκρασία με τον κατάλληλο τρόπο. Για τις πιο άδειες μέρες ένα καλό βιβλίο μπορεί να σώσει την κατάσταση.

Χθές έβαλα σε εφαρμογή ένα μεγάλο σχέδιο που μου χε κατέβει καιρό τώρα. Καθημερινό ημερολόγιο ή scrapbook αν θέλετε μόνο για μένα. Κρυπτογραφημένο. Μόνο για μένα είπαμε! Μια παράγραφος το πολύ. Μου χει τύχει πολλές φορές να ακούσω (ασήμαντης μουσικής αξίας) τραγούδια που έγραφα όταν ήμουν φοιτητής και να θυμηθώ καταστάσεις. Να τις ανακαλέσω τόσο έντονα που ήταν σα να τις ζω. Το ωραίο είναι ότι με τον καιρό και την αλλαγή της συνηδητότιτας αυτά τα βιώματα έχουν ιδιαίτερη αξία και είναι άκρως διασκεδαστικά ακόμη κι αν εξιστορούν άσχημες καταστάσεις. Κάτι τέτοιες στιγμές βλαστημάω γιατί πάνω σε μια κρίση που είχα πάθει δε θυμάμαι κι εγώ πότε, πέταξα κάθε ενθύμιο απο τα γυμνασιακά μου χρόνια. Δε θα ξανακάνω τέτοιο λάθος. Καλά είναι να μη μένουμε στο παρελθόν και να προχωράμε αλλά δεν παύει να είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Αξίζει λοιπόν ένα ελάχιστο σεβασμού ακόμα κι αν δεν είμαστε περήφανοι γι αυτόν.

Φαντασιώνομαι λοιπόν τον εαυτό μου στα 70 να ανοίγω εκείνο το κρυπτογραφημένο αρχείο με τη διάχυτη ενεργητικότητα που μπορεί να διακρίνει ένα άτομο σαν εμένα στην ηλικία των 70 και να βουτάει σε bits από μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα την οποία κάποτε είχα ενστερνιστεί. Για φαντάσου. Όπως και να το δεις έχει πλάκα.

Αυτά..

Σκέφτομαι επίσης να κάνω φορμάτ, αλλά είμαι σε δίλημμα. Απο τη μία δε θέλω να αποχωριστώ το πανέμορφο desktop μου (Linux Ubuntu 11.04) από την άλλη θέλω να κάνω repartition για κάτι μικροαλλαγές και γιατί όχι να αναβαθμιστώ σε 11.10 αλλά με το unity και gnome shell θα ξενερώσω. Άλλο ένα τεχνολογικό χαστούκι που έρχεται να πατάξει μία πρόσφατη μεν, λατρεμενη δε συνήθεια του gnome 2. Τα χαστούκια της αέναης αλλαγής μπορεί να έχουν και τεχνολογική υφή.. Τέλος πάντων

Αυτά… (και το εννοώ αυτή τη φορά) – πάρε και ένα screenshot του περιβάλλοντος μου για να πίστεις για την κομψότητα.

Απολαύστε μια αληθινή ιστορία με ένα άδοξο, μα τόσο στα πλαίσια της πραγματικότητας, τέλος.

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932.  

Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και…

να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως “Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας”, κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

Τα χρήματα του Wörgl

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας – Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το “θαύμα του Wörgl”. Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: “Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933″. Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση “νομίσματος έκτακτης ανάγκης”. Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

 

πηγή http://www.newstrap.gr/m-episimainoume/m-vima-dialogou/10132-to-peirama-toy-w%C3%B6rgl-%E2%80%93–mia-istoria-san-paramythi-%E2%80%93poly-didaktiki%E2%80%A6.html

Η εργασία αυτή βαστά ένα χρόνο κι ένα μήνα. Από τα πιο περίεργα χρονικά διαστήματα στη ζωή μου. Την ανέλαβα φαντάρος, ύστερα μετακόμισα στην Αθήνα, να βρω δουλειά, να είμαι και κοντά με το κορίτσι μου. Βρήκα δουλειά, ένιωσα λίγο άσχημα η αλήθεια είναι όταν διαπίστωσα το τέλος μιας εποχής. Μιας εποχής όμορφης αλλά που τότε που τη ζούσα δεν είχα το “ταλέντο” να τη βιώσω στο έπακρο. Ένιωσα ένα περίεργο συναίσθημα, βίωσα ξεκάθαρα πώς είναι ενώ έχεις έναν άνθρωπο σχετικά κοντά σου να αισθάνεσαι μόνος σου. Η πιο βίαια μοναξιά. Κάτι σαν απελπισία. Με βαθιές ανάσες, πέρασε ένα διάστημα μερικών μηνών. Το κορίτσι που συζητάω πιο πάνω μετά από τριάμισι χρόνια έφυγε από τη ζωή μου. Το λάθος μου είναι ότι δεν της είχα δώσει να καταλάβει τη μοναξιά που ένιωθα όταν ήμασταν μαζί. Αλλά προσπάθησα, δεν μπορούσα άλλο. Και ύστερα γνώρισα ένα άλλο κορίτσι. Πόσο ανάγκη το ‘χα. Τι βγαίνει απ’ όλα αυτά δεν ξέρω. Ο καθένας ζει μια δικιά του πραγματικότητα.

Αυτό που παίρνω από το διάστημα που περιγράφω παραπάνω είναι ότι πρέπει να πατάξω τη συνήθεια. Μου άρεσε και νομίζω ότι μ αρέσει να χουχουλιάζω σε ένα σημείο σταθερός και αμετάβλητος. Αλλά αυτά δεν ισχύουν. Όντας γραπωμένος από φανταστικές ρίζες είναι ουτοπικό και χάνεις κι αυτό το “ταλέντο” να απολαμβάνεις τη στιγμή. Πνίγεται μέσα στη ρουτίνα.

Θα ήταν περίεργο αν έγραφα την αφιέρωση της πτυχιακής κάπως έτσι “στην αέναη αλλαγή, σ’ αυτούς που πάνε και σ αυτούς που έρχονται”, γι αυτό αρκέστηκα στα κοινότοπα ευχαριστήρια προς τους καλούς γονείς.

Υπάρχει κάτι σαν πνοή στον αέρα

Πνοή κερασμένη από ανέραστα νιάτα

Βρομερά χνότα ανθρώπων απάνθρωπων

Πνίγουν τα όνειρα σε κάθε ανατολή

Υπάρχει κάτι σαν πνοή στον αέρα

Πνοή από πλαστικές τιποτένιες υπάρξεις

Βρομερά χνότα υλικών άυλων

Πνίγουν τον έρωτα σε κάθε απόγιομα

Υπάρχει κάτι σαν πνοή στον αέρα

Πνοή κερασμένη από μία επανάληψη

Βρομερά χνότα αιτιατών αναίτιων

Πνίγουν το είναι σε κάθε στιγμή

Μή βλέπετε τηλεόραση. Κλείστε τη γαμημένη την τηλεόραση… και προπαντός ενεργοποιήστε τα αντιπροπαγανδιστικά σας φίλτρα γιατί κινδυνεύει ακόμα και η ιδιοσυγκρασία σας. Αναλύσεις επί αναλύσεων, απόψεις επί απόψεων περί απόψεων και ένα μπέρδεμα ακόμα και για τους πιο σίγουρους.

Χρειάστηκε εχθές να μπω σε ταξί. 28 Οκτώβρη 2011. Οι εορτασμοί και οι συμβολισμοί είχαν τελειώσει. Ο ταρίφας απειλούσε να πατήσει δύο αλανάκια που παίζανε με το ποδήλατο. Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι αλλά ο ταρίφας εξακολουθούσε να συμπεριφέρεται επιλεκτικά όπως συνηθίζουν να κάνουν τις ώρες αιχμής. Η κόρνα προέκταση του χεριού του και το μπινελίκι να χορταίνει οποιονδήποτε καημένο είχε την ατυχία ( ή τύχη, δεν ξέρω) να μην είναι Έλληνας.
Ακούγοντας τα σχόλια στο ραδιόφωνο για τις αντιδράσεις των παρελάσεων – πορειών της 28 – 10 – 2011 ξεστόμισε το εξής διασκεδαστικό.

Να πάνε να γαμηθούν όλοι και γαμώ το μουνί που τους πέταγε. Τόσα χρόνια τους ψηφίζω. Έπρεπε να είχα βγει στη σύνταξη αλλά τα έχουνε κάνει μπουρδέλο. Τώρα θα ψηφίσω Τσίπρα. Ο νέος είναι πάντα ωραίος. Παλιά δε μ άρεσε αλλά τώρα ωρίμασε. Είναι ωραίος. Να φύγουν οι γέροι, να δώσουν τόπο στα νιάτα. Να πάνε να γαμηθούν.

Αφού τελείωσε η διαδρομή (επιτέλους) τελείωσε και το ντελίριο του ταρίφα που μου χαμογέλασε υπενθυμίζοντας μου ότι είμαι νέος και να μη μασάω και όλα αυτά τα κλισέ που μπορεί να φανταστεί οποιοσδήποτε. Ήθελα να του πω να πάει να γαμηθεί κι αυτός και όλα αυτά τα κλισέ που μπορεί να φανταστεί οποιοσδήποτε. Αντ’ αυτού βρόντηξα την πόρτα και συνέχισα το δρόμο μου.

Σήμερα το πρωί σηκώθηκα με δυσκολία. Είναι οι τελευταίες μέρες του μήνα και δεν έχει μείνει σάλιο. Έχω ξεμείνει κι από καφέ. Δύο – τρεις ώρες χαριεντίστηκα στο διαδίκτυο σκοτώνοντας μερικά κλάσματα των νιάτων μου όπως συνηθίζω να κάνω τα πρωινά της Κυριακής. Αφού βόγκηξα, σηκώθηκα, άπλυτος χωρίς καμία όρεξη, ντύθηκα και πετάχτηκα στο διπλανό σούπερ μάρκετ να πάρω καφέ.

Τώρα και ενώ απολαμβάνω τον καφέ μου είπα να γράψω αυτό εδώ έχοντας στο μυαλό μου να ξεράσω στο πληκτρολόγιο τυχαία γεγονότα, σκέψεις, ψέματα και ότι άλλο θα μπορέσει να δώσει μερικά χαστούκια στην επόμενη ώρα. Βέβαια βαριέμαι να ασχοληθώ με την πολιτική. Ανέκαθεν βαριόμουν ( αν εξαιρέσεις μερικές στιγμές απελπισίας κατά την εφηβεία). Δεν μπορώ να εκφέρω άποψη η οποία θα έχει μεγαλύτερη αξία από ένα ζευγάρι χιλιοφορεμένες τρύπιες κάλτσες. Σήμερα διάβασα κάπου στο διαδίκτυο “Οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Έχουν τρύπες.” κάτι τέτοιο εννοώ. Πάντως όποιος γουστάρει μπορεί να υποβάλει τον εαυτό του σε μια διαδικασία brainstorming. Εγώ για την ώρα δεν έχω διάθεση.

Γι αυτό που έχω διάθεση είναι για λίγη jazz. Και ξέρω που ακριβώς θα τη βρω. Radio Swiss Jazz. Ατέλειωτες ώρες ακρόασης. Ένα είδος ακρόασης που δε σε αποσπά. Σε ευφραίνει και μπορεί να κάνει και στη μπάντα για να κάνεις και κάτι άλλο παράλληλα. Μα πάντα σου δίνει την ευκαιρία να αράξεις λίγο πίσω, να κλείσεις τα μάτια και να ταξιδέψεις σε χρώματα. Μακρυά από τηλεόραση, δημοσιογράφους, ταρίφες, κίνηση, βία, χάος, εθνικότητες, πολιτική, συνομοταξίες, διαπλοκές, οικονομία, θεωρίες, [...]

Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να διεισδύσω, να υιοθετήσω, ή να μυηθώ αν θέλεις σε μια φιλοσοφία ζωής που παλαιότερα θεωρούσα ότι μπορεί να συγκριθεί με αναλγητικό για τους ματαιόδοξους ανθρώπους που αδυνατούν να συμβιώσουν με τη στυγνή πραγματικότητα*.

(Εδώ οι σκέψεις τρέχουν με τέτοια ταχύτητα στο μυαλό μου που πολύ πιθανό να πλατειάζω και να πηδώ από το ένα θέμα στο άλλο, παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να τις κατηγοριοποιήσω και να εκθέσω τις σκέψεις μου ταξινομημένες έτσι ώστε να μπορούν να γίνουν αντιληπτές και σε κάποιον πέρα από τον εαυτό μου. Εξ ου και τα αστράκια (*) παραπομπές.)

Έχω ακόμα τα κατάλοιπα της απαισιοδοξίας και του κυνισμού τα οποία κάνουν κακό πιο πολύ σ εμένα και στους ανθρώπους που αγαπώ και το χαμόγελο τους για μένα είναι η μισή χαρά, για να μην πώ τα ¾ της χαράς. Θα έλεγα σκέτο η χαρά αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι έχω ξεφορτωθεί τον εγωισμό αντικαθιστώντας τον με την ανιδιοτέλεια, και δεν έχω καμία διάθεση να ψεύδομαι σε ένα ποστ που πιθανότατα να είμαι ο μοναδικός αναγνώστης. Θα είναι σαν να κοροϊδεύω τον εαυτό μου.

Αυτά τα κατάλοιπα πασχίζω να τα πατάξω, ως πράττει ο νονός κατά τη διάρκεια του μυστηρίου της βάπτισης αναφερόμενος στο σατανά. Αυτό είναι κυριολεξία. Έχω όλες τις καλές προθέσεις αλλά το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο.

Έτσι λοιπόν έχοντας στο νου, ότι η αυθυποβολή της μιζέριας δεν αποτελεί παράγοντα πραγματικής παραγωγικής διαδικασίας και απλά μου χαλάει τη μέρα, την ώρα, τη στιγμή, προσπαθώ να γίνω ζωγράφος. Όχι κυριολεκτικά.. προσπαθώ να κάνω αυτό που είπε ο Καζαντζάκης

“Έχεις τα πινέλα, έχεις ταχρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα”.

Όλα είναι εγκεφαλικό παιχνίδι φανταστικοί μου αναγνώστες. Το ζήτημα εδώ είναι πώς ξεφορτώνεσαι τις κακές συνήθειες. Γιατί στην πράξη είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, ιδίως όταν το περιβάλλον σου δε σε βοηθάει.

Αναρωτιέμαι, αν αυτοί οι μοναχοί του Ζen**, επέλεξαν να απομονωθούν (?) χάριν της ακαταλληλότητας του περιβάλλοντός τους. Αν είναι έτσι, τί ελπίδες έχουμε εμείς που βιώνουμε την εξαθλίωση της wanna be δυτικής “κουλτούρας”;.. Πόσο δυνατός και αφοσιωμένος μπορεί ή πρέπει να είναι ένας άνθρωπος για να βιώσει στο ελάχιστο την εναρμόνιση με το Όλον κάτω από αυτές τις συνθήκες.

Δεν υπάρχει αυτό που λέμε σκοπός της ζωής για τον καθένα. Νόμιζα ότι ο σκοπός της ζωής είναι να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, αλλά αυτό για να πετύχει όπως το έχω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή, είναι η εναρμόνιση με το Όλον. Πώς βιώνει ένας άνθρωπος του δυτικού “πολιτισμού” την αγάπη αφού τείνει να την κατηγοριοποιεί και να τη μετρά; Μητρική αγάπη, ερωτική αγάπη, φιλική αγάπη, σ’ αγαπάω πολύ, σ αγαπάω μέχρι τον ουρανό κλπ. Ίσως ο παράδεισος είναι αυτό που θα βιώσει ένα πλάσμα για όσο του απομένει όταν πετύχει το σκοπό της ζωής του. Την εναρμόνιση.

Είμαι μπερδεμένος, αλλά νομίζω ότι αγαπάω αυτό το μπέρδεμα. Αυτό το μπέρδεμα είναι κινητήρια δύναμη για να καταλάβω. Και επειδή το αγαπάω πραγματικά, όταν έρθει εκείνη η ώρα θα το αποχαιρετίσω με χαρά!

*άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο της αμπελοφιλοσοφίας… η λέξη πραγματικότητα είναι πλανεύτρα. Είναι σαν ποίηση από μόνη της.

** η φιλοσοφία του Zen είναι πλέον της μόδας[1],[2],[3]. Δύσκολος συνδυασμός. Zen+καπιταλισμός. Παράνοια της ουσίας -> “τα ετερώνυμα έλκονται”… 

Κάτι Τρέμες, Πρετεντέριδες, Λιάτσοι, Κουίκ, Τσίμες, Ευαγγελάτοι (θυμάται κανείς εκείνη την εκπομπή τρομοκρατίας που στο τέλος έκανε αντι-αφιέρωμα στις καπότες; πόσο γέλιο!) επιεικώς με αναγουλιάζουν. Για να μην μιλήσω για τα παιδιά του λαού (βλ Κανάκιδες, Λαζόπουλους και λοιπούς επαναστάτες). Λοιπόν γιατί να ενεργοποιήσω το κουτί(?), αφού ξερνάει εικόνες και ήχο ανθρώπων ξερατών..

Τελειώνει το ντελίριο με την tv, εξάλλου άλλος ήταν ο σκοπός μου.

Θα μου πεις στην “επικαιρότητα” δεν αναφέρεται μόνο το κουτί. Οι εφημερίδες είναι κάτι παρόμοιο, οι ίδιοι δε γράφουν(?) Η “επανάσταση” με τα μπλογκς δεν οδηγεί κάπου, αφού αποδεδειγμένα πλέον πολλά από αυτά έχουν ίδιους ιδιοκτήτες, ανώνυμα αυτή τη φορά, με αυτούς που χαζεύουμε στο κουτί ή scanάρουμε με το βλέμμα μας στις εφημερίδες. Και οι υπόλοιποι το παίζουν συντονιστές μικρο-επαναστάσεων.

Έχω την αίσθηση ότι οι επαναστάσεις για να πετύχουν (δεν μου ρχεται ΚΑΜΙΑ επιτυχημένη επανάσταση στο μυαλό αυτή τη στιγμή.. πραγματικά..) χρειάζονται υπεράνθρωπες θυσίες. Η πλειοψηφία των σημερινών επαναστατών, επαγγέλλονται επαναστάτες και μάλιστα σε full time απασχόληση.

Αγαπώ όμως το ίντερνετ! Το αγαπώ γιατί ο καθένας έχει ένα βήμα.. και η επικαιρότητα παίρνει τη μορφή της ιδιοσυγκρασίας του καθενός. Αγαπώ το ίντερνετ γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι ξερατά όντας (έως τώρα τουλάχιστον) τεχνολογικά αναλφάβητοι αδυνατούν να κατανοήσουν πλήρως ότι το κοινό τους αργοπεθαίνει και όσοι παραμείνουν ζωντανοί, θα είναι ζωντανοί νεκροί. Αλλαντικά μπροστά σε μόνιτορ. Τόσο παθητικοί που θα τους είναι άχρηστοι. (ή αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο που μ αρέσει να πιστεύω).

Αρχικά ήθελα να παραθέσω απλά ένα κείμενο που έλαβα με τη μορφή e-mail και κάποια links αλλά τελικά με έπιασα να πολυλογώ. Είχε να κάνει με τα κατοχικά χρέη της Γερμανίας και πώς η Ελλάδα θα ξεχρέωνε εάν τις επιστρεφόταν οι οφειλές αλλά μέσα στο brainstorming της συγγραφής μου φαίνεται πλέον ανώφελο. Παρόλα αυτά μπορείτε να δείτε τα googlaρισμένα αποτελέσματα ενός κοινότοπου query που έκανα για σας “χρέη γερμανίας προς ελλάδα”.

Και κάπου εδώ σταματάω να ασχολούμαι. Εξάλλου αυτό τον καιρό είμαι ερωτευμένος και η πίνα δεν είναι το πρώτο μου μέλημα.

Ο Ντίνος έπιασε τον κώλο της Λίτσας, πήρε ένα σοβαρό ύφος και αμόλησε την ατάκα με περισσή θεατρικότητα.

Θα έλεγε κανείς ότι το τοπίο θα συμπληρωνόταν με ένα μπεγλέρι στο χέρι κι ένα τσιγάρο να σιγόκαιει μετέωρο κολλημένο με το σαλάκι στο κάτω χείλος του με μια παχιά μουστάκα από πάνω να παίζει το ρόλο απορροφητήρα μέσα στην κολασμένη άπνοια του αυγουστιάτικου μεσημεριού. Και έτσι έγινε.

«Λίτσα ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥ! …» δεν πρόλαβε να συνεχίσει.

Το τσιγάρο προσγειώθηκε απότομα μετά από ένα γκελ στο κρυστάλλινο νερό της πισίνας στον πισινό της Λίτσας. Και για να ακριβολογούμε πήρε ξώφαλτσα κωλομέρι Λίτσας και χέρι Ντίνου.

Κάηκαν και οι δυο. Το λάδι που είχαν λουστεί λίγα λεπτά πριν το τραγικό συμβάν για να μαυρίσουν την καλογυμνασμένη κορμοστασιά τους, αποτέλεσμα άπειρων επίπονων ωρών στο γυμναστήριο του διπλανού χωριού ήταν νοθευμένο με γράσα και πετρέλαιο από το μηχανικό του παραδίπλα χωριού και πρώην ερωμένο του Ντίνου.

Θα έλεγε κανείς ότι μέσα από τις στάχτες των αδικοχαμένων νέων θα έπρεπε να γεννηθούν δυο κατάλευκα ερμαφρόδιτα περιστέρια και να πετάξουν μαζί ως τον ορίζοντα. Ως εκεί που δε φτάνει το γυμνό και αδικημένο ανθρώπινο μάτι. Αδικημένο τόσο όσο να μην μπορεί να διακρίνει συναισθήματα που ταλαιπωρούν ψυχή τε και σώματι όσο και τον κόσμο που βρίσκεται πέρα από αυτό που καλούμε μέσα στην αδυναμία μας ορίζοντα.Και έτσι έγινε.

Τα περιστέρια πέταξαν μακριά και ο παφλασμός των φτερών τους που ίσα που πρόλαβαν να ακουστούν θα έλεγε κανείς ότι εξιστόρησαν ένα επικό πέρασμα σε μια διάσταση όπου ο χρόνος είναι παιδί με μπούκλες καθισμένος σε γιογιό και αγναντεύει από ψηλά το κοσμικό αστείο. Σχεδόν χαζεμένος.

Τραγουδάει μελωδίες και πετάει χαρτοπόλεμο σαν να ταν ένα υβρίδιο του Φοίβου και όλων των άλλων Φοίβων και του καρναβαλιού της Ξάνθης.

Η ροή του κειμένου απαιτεί τη φράση «κι αυτό ήταν» αλλά όπως είναι φυσικό αδυνατώ να το τεκμηριώσω.

Αυτό που πραγματικά μπορώ να συμπληρώσω είναι ότι άκουσα εκείνο το παιδί με την καφετιά μπούκλα να σιγοτραγουδάει:

«Η φωτιά σου με έχει κάψει δεν θα την ξαναπατήσω/μόλις έρθεις για να ανάψει επιτόπου θα την σβήσω/Θα ‘μουν για σκότωμα αγάπη αν σου έδινα/κοίτα για χάρη σου πως ήμουν και πως έγινα/πήρες παράταση μα εγκατέλειψες/μην ξαναγυρίσεις σφύριξα κι έληξες».

Μπλουμπ-μπλουμπ. Και ύστερα από δευτερόλεπτα χαρτοπόλεμοι με καφετιές κηλίδες ξεχύθηκαν από κάπου ψηλά με το Χρόνο ανακουφισμένο και μερικώς διασκεδασμένο.

Το διάγραμμα (όπως μαρτυρά και ο τίτλος της ανάρτησης) απεικονίζει την την ιστορία του blogging και κατηγοριοποιεί τους χρήστες των blogs σύμφωνα με τη θεματολογία και τον τρόπο γραφής.

κάντε κλικ για μεγέθυνση

Πέρα από την επικοινωνιακή ανάγκη που καλύπτει η κατηγοριοποίηση στο καθετί, έχει γίνει και ενοχλητικό χόμπι του ανθρώπου. Η αλήθεια είναι ότι η κατηγοριοποίηση του ανθρώπου σαν οντότητα τα τελευταία χρόνια παρά έχει γίνει εύκολη, πράγμα σχετικά ενοχλητικό. Η ταμπέλα είναι της μόδας και όποιος ξεφεύγει από τη μόδα κινδυνεύει να πληρώσει το ακριβό τίμημα της μοναξιάς. Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια έχω την αίσθηση ότι πλέον δε συμφέρει να μην ανήκεις σε κάποια κατηγορία. Ελπίζω να είμαι λάθος…