Ράντομ

Σήμερα θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει παλιότερα δε θυμάμαι κι εγώ που. Κάτι σαν το μότο μιας “επιτυχημένης” ζωής. “Κάθε μέρα για να είναι μια καλή μέρα (ή κάτι τέτοιο) πρέπει να μαθαίνεις κι από κάτι.”

Δεν έχει σημασία τί και πώς. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, έχω την αίσθηση ότι μπορούν να γίνουν μέγα δάσκαλοι αρκεί να φιλτραριστούν από την καθέκαστη ιδιοσυγκρασία με τον κατάλληλο τρόπο. Για τις πιο άδειες μέρες ένα καλό βιβλίο μπορεί να σώσει την κατάσταση.

Χθές έβαλα σε εφαρμογή ένα μεγάλο σχέδιο που μου χε κατέβει καιρό τώρα. Καθημερινό ημερολόγιο ή scrapbook αν θέλετε μόνο για μένα. Κρυπτογραφημένο. Μόνο για μένα είπαμε! Μια παράγραφος το πολύ. Μου χει τύχει πολλές φορές να ακούσω (ασήμαντης μουσικής αξίας) τραγούδια που έγραφα όταν ήμουν φοιτητής και να θυμηθώ καταστάσεις. Να τις ανακαλέσω τόσο έντονα που ήταν σα να τις ζω. Το ωραίο είναι ότι με τον καιρό και την αλλαγή της συνηδητότιτας αυτά τα βιώματα έχουν ιδιαίτερη αξία και είναι άκρως διασκεδαστικά ακόμη κι αν εξιστορούν άσχημες καταστάσεις. Κάτι τέτοιες στιγμές βλαστημάω γιατί πάνω σε μια κρίση που είχα πάθει δε θυμάμαι κι εγώ πότε, πέταξα κάθε ενθύμιο απο τα γυμνασιακά μου χρόνια. Δε θα ξανακάνω τέτοιο λάθος. Καλά είναι να μη μένουμε στο παρελθόν και να προχωράμε αλλά δεν παύει να είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Αξίζει λοιπόν ένα ελάχιστο σεβασμού ακόμα κι αν δεν είμαστε περήφανοι γι αυτόν.

Φαντασιώνομαι λοιπόν τον εαυτό μου στα 70 να ανοίγω εκείνο το κρυπτογραφημένο αρχείο με τη διάχυτη ενεργητικότητα που μπορεί να διακρίνει ένα άτομο σαν εμένα στην ηλικία των 70 και να βουτάει σε bits από μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα την οποία κάποτε είχα ενστερνιστεί. Για φαντάσου. Όπως και να το δεις έχει πλάκα.

Αυτά..

Σκέφτομαι επίσης να κάνω φορμάτ, αλλά είμαι σε δίλημμα. Απο τη μία δε θέλω να αποχωριστώ το πανέμορφο desktop μου (Linux Ubuntu 11.04) από την άλλη θέλω να κάνω repartition για κάτι μικροαλλαγές και γιατί όχι να αναβαθμιστώ σε 11.10 αλλά με το unity και gnome shell θα ξενερώσω. Άλλο ένα τεχνολογικό χαστούκι που έρχεται να πατάξει μία πρόσφατη μεν, λατρεμενη δε συνήθεια του gnome 2. Τα χαστούκια της αέναης αλλαγής μπορεί να έχουν και τεχνολογική υφή.. Τέλος πάντων

Αυτά… (και το εννοώ αυτή τη φορά) – πάρε και ένα screenshot του περιβάλλοντος μου για να πίστεις για την κομψότητα.

When the music is over / turn off the light

Μου χουν λείψει αυτές οι μέρες που όταν έβρισκα ένα μουσικό κομμάτι και μου άρεσε έτρεμα σύγκορμος και ανακάλυπτα το νόημα της ζωής σε μερικούς στοίχους και ένα ρυθμό και ένα ριφάκι.. Τι σκατά μου συνέβη(;) υποτίθεται ότι παίζω και μουσική κατά κάποιο τρόπο.
Κάνοντας brainstorming μπορεί να καταλήξω στο ότι δεν είμαι εγώ και ο εαυτός μου μόνος σε ένα δυάρι σχεδόν νηφάλιος. Αλλά αυτό είναι μια απλή υπόθεση.. Δεν έχω ιδέα τι μου συμβαίνει εδώ και μερικά χρόνια..
Θέλω να ακούσω ένα τραγούδι και να πω «αυτή είναι η ομορφότερη μελωδία του κόσμου». Θέλω να ακούσω ένα τραγούδι και να πω «αυτή η μελωδία είναι όλο το νόημα της ζωής και για τα περίπου 5’ που παίζει να με χαϊδεύει η απόλυτη ευτυχία και ο θάνατος μπορεί να μην έχει πια νόημα».
Αυτό δε μου συμβαίνει πια και θεωρώ απλά ότι έχει τελειώσει μια εποχή που εύχομαι να ξανάρθει.

Tα αλλεπάλληλα χαστούκια της αέναης αλλαγής

Τελειώνοντας επιτέλους την πτυχιακή μου, η οποία παρεμπιπτόντως έχει όγκο διατριβής, ο καθηγητής μου είπε να γράψω μία αφιέρωση κάπου. Αυτολεξεί “Γράψε και μια αφιέρωση σε άτομα που σε βοήθησαν κατά τη διάρκεια εκπόνησης της εργασίας”. Ω θεέ! Τότε το μυαλό μου έφερε σβούρες από τα αλλεπάλληλα χαστούκια της αέναης αλλαγής…

Η εργασία αυτή βαστά ένα χρόνο κι ένα μήνα. Από τα πιο περίεργα χρονικά διαστήματα στη ζωή μου. Την ανέλαβα φαντάρος, ύστερα μετακόμισα στην Αθήνα, να βρω δουλειά, να είμαι και κοντά με το κορίτσι μου. Βρήκα δουλειά, ένιωσα λίγο άσχημα η αλήθεια είναι όταν διαπίστωσα το τέλος μιας εποχής. Μιας εποχής όμορφης αλλά που τότε που τη ζούσα δεν είχα το “ταλέντο” να τη βιώσω στο έπακρο. Ένιωσα ένα περίεργο συναίσθημα, βίωσα ξεκάθαρα πώς είναι ενώ έχεις έναν άνθρωπο σχετικά κοντά σου να αισθάνεσαι μόνος σου. Η πιο βίαια μοναξιά. Κάτι σαν απελπισία. Με βαθιές ανάσες, πέρασε ένα διάστημα μερικών μηνών. Το κορίτσι που συζητάω πιο πάνω μετά από τριάμισι χρόνια έφυγε από τη ζωή μου. Το λάθος μου είναι ότι δεν της είχα δώσει να καταλάβει τη μοναξιά που ένιωθα όταν ήμασταν μαζί. Αλλά προσπάθησα, δεν μπορούσα άλλο. Και ύστερα γνώρισα ένα άλλο κορίτσι. Πόσο ανάγκη το ‘χα. Τι βγαίνει απ’ όλα αυτά δεν ξέρω. Ο καθένας ζει μια δικιά του πραγματικότητα.

Αυτό που παίρνω από το διάστημα που περιγράφω παραπάνω είναι ότι πρέπει να πατάξω τη συνήθεια. Μου άρεσε και νομίζω ότι μ αρέσει να χουχουλιάζω σε ένα σημείο σταθερός και αμετάβλητος. Αλλά αυτά δεν ισχύουν. Όντας γραπωμένος από φανταστικές ρίζες είναι ουτοπικό και χάνεις κι αυτό το “ταλέντο” να απολαμβάνεις τη στιγμή. Πνίγεται μέσα στη ρουτίνα.

Θα ήταν περίεργο αν έγραφα την αφιέρωση της πτυχιακής κάπως έτσι “στην αέναη αλλαγή, σ’ αυτούς που πάνε και σ αυτούς που έρχονται”, γι αυτό αρκέστηκα στα κοινότοπα ευχαριστήρια προς τους καλούς γονείς.

Άτιτλο

Μή βλέπετε τηλεόραση. Κλείστε τη γαμημένη την τηλεόραση… και προπαντός ενεργοποιήστε τα αντιπροπαγανδιστικά σας φίλτρα γιατί κινδυνεύει ακόμα και η ιδιοσυγκρασία σας. Αναλύσεις επί αναλύσεων, απόψεις επί απόψεων περί απόψεων και ένα μπέρδεμα ακόμα και για τους πιο σίγουρους.

Χρειάστηκε εχθές να μπω σε ταξί. 28 Οκτώβρη 2011. Οι εορτασμοί και οι συμβολισμοί είχαν τελειώσει. Ο ταρίφας απειλούσε να πατήσει δύο αλανάκια που παίζανε με το ποδήλατο. Οι δρόμοι ήταν σχεδόν άδειοι αλλά ο ταρίφας εξακολουθούσε να συμπεριφέρεται επιλεκτικά όπως συνηθίζουν να κάνουν τις ώρες αιχμής. Η κόρνα προέκταση του χεριού του και το μπινελίκι να χορταίνει οποιονδήποτε καημένο είχε την ατυχία ( ή τύχη, δεν ξέρω) να μην είναι Έλληνας.
Ακούγοντας τα σχόλια στο ραδιόφωνο για τις αντιδράσεις των παρελάσεων – πορειών της 28 – 10 – 2011 ξεστόμισε το εξής διασκεδαστικό.

Να πάνε να γαμηθούν όλοι και γαμώ το μουνί που τους πέταγε. Τόσα χρόνια τους ψηφίζω. Έπρεπε να είχα βγει στη σύνταξη αλλά τα έχουνε κάνει μπουρδέλο. Τώρα θα ψηφίσω Τσίπρα. Ο νέος είναι πάντα ωραίος. Παλιά δε μ άρεσε αλλά τώρα ωρίμασε. Είναι ωραίος. Να φύγουν οι γέροι, να δώσουν τόπο στα νιάτα. Να πάνε να γαμηθούν.

Αφού τελείωσε η διαδρομή (επιτέλους) τελείωσε και το ντελίριο του ταρίφα που μου χαμογέλασε υπενθυμίζοντας μου ότι είμαι νέος και να μη μασάω και όλα αυτά τα κλισέ που μπορεί να φανταστεί οποιοσδήποτε. Ήθελα να του πω να πάει να γαμηθεί κι αυτός και όλα αυτά τα κλισέ που μπορεί να φανταστεί οποιοσδήποτε. Αντ’ αυτού βρόντηξα την πόρτα και συνέχισα το δρόμο μου.

Σήμερα το πρωί σηκώθηκα με δυσκολία. Είναι οι τελευταίες μέρες του μήνα και δεν έχει μείνει σάλιο. Έχω ξεμείνει κι από καφέ. Δύο – τρεις ώρες χαριεντίστηκα στο διαδίκτυο σκοτώνοντας μερικά κλάσματα των νιάτων μου όπως συνηθίζω να κάνω τα πρωινά της Κυριακής. Αφού βόγκηξα, σηκώθηκα, άπλυτος χωρίς καμία όρεξη, ντύθηκα και πετάχτηκα στο διπλανό σούπερ μάρκετ να πάρω καφέ.

Τώρα και ενώ απολαμβάνω τον καφέ μου είπα να γράψω αυτό εδώ έχοντας στο μυαλό μου να ξεράσω στο πληκτρολόγιο τυχαία γεγονότα, σκέψεις, ψέματα και ότι άλλο θα μπορέσει να δώσει μερικά χαστούκια στην επόμενη ώρα. Βέβαια βαριέμαι να ασχοληθώ με την πολιτική. Ανέκαθεν βαριόμουν ( αν εξαιρέσεις μερικές στιγμές απελπισίας κατά την εφηβεία). Δεν μπορώ να εκφέρω άποψη η οποία θα έχει μεγαλύτερη αξία από ένα ζευγάρι χιλιοφορεμένες τρύπιες κάλτσες. Σήμερα διάβασα κάπου στο διαδίκτυο “Οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Έχουν τρύπες.” κάτι τέτοιο εννοώ. Πάντως όποιος γουστάρει μπορεί να υποβάλει τον εαυτό του σε μια διαδικασία brainstorming. Εγώ για την ώρα δεν έχω διάθεση.

Γι αυτό που έχω διάθεση είναι για λίγη jazz. Και ξέρω που ακριβώς θα τη βρω. Radio Swiss Jazz. Ατέλειωτες ώρες ακρόασης. Ένα είδος ακρόασης που δε σε αποσπά. Σε ευφραίνει και μπορεί να κάνει και στη μπάντα για να κάνεις και κάτι άλλο παράλληλα. Μα πάντα σου δίνει την ευκαιρία να αράξεις λίγο πίσω, να κλείσεις τα μάτια και να ταξιδέψεις σε χρώματα. Μακρυά από τηλεόραση, δημοσιογράφους, ταρίφες, κίνηση, βία, χάος, εθνικότητες, πολιτική, συνομοταξίες, διαπλοκές, οικονομία, θεωρίες, [...]

Update… ή Ακροβατώντας

 

 

Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να διεισδύσω, να υιοθετήσω, ή να μυηθώ αν θέλεις σε μια φιλοσοφία ζωής που παλαιότερα θεωρούσα ότι μπορεί να συγκριθεί με αναλγητικό για τους ματαιόδοξους ανθρώπους που αδυνατούν να συμβιώσουν με τη στυγνή πραγματικότητα*.

 

(Εδώ οι σκέψεις τρέχουν με τέτοια ταχύτητα στο μυαλό μου που πολύ πιθανό να πλατειάζω και να πηδώ από το ένα θέμα στο άλλο, παρόλα αυτά θα προσπαθήσω να τις κατηγοριοποιήσω και να εκθέσω τις σκέψεις μου ταξινομημένες έτσι ώστε να μπορούν να γίνουν αντιληπτές και σε κάποιον πέρα από τον εαυτό μου. Εξ ου και τα αστράκια (*) παραπομπές.)

 

Έχω ακόμα τα κατάλοιπα της απαισιοδοξίας και του κυνισμού τα οποία κάνουν κακό πιο πολύ σ εμένα και στους ανθρώπους που αγαπώ και το χαμόγελο τους για μένα είναι η μισή χαρά, για να μην πώ τα ¾ της χαράς. Θα έλεγα σκέτο η χαρά αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι έχω ξεφορτωθεί τον εγωισμό αντικαθιστώντας τον με την ανιδιοτέλεια, και δεν έχω καμία διάθεση να ψεύδομαι σε ένα ποστ που πιθανότατα να είμαι ο μοναδικός αναγνώστης. Θα είναι σαν να κοροϊδεύω τον εαυτό μου.

 

Αυτά τα κατάλοιπα πασχίζω να τα πατάξω, ως πράττει ο νονός κατά τη διάρκεια του μυστηρίου της βάπτισης αναφερόμενος στο σατανά. Αυτό είναι κυριολεξία. Έχω όλες τις καλές προθέσεις αλλά το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο.

 

Έτσι λοιπόν έχοντας στο νου, ότι η αυθυποβολή της μιζέριας δεν αποτελεί παράγοντα πραγματικής παραγωγικής διαδικασίας και απλά μου χαλάει τη μέρα, την ώρα, τη στιγμή, προσπαθώ να γίνω ζωγράφος. Όχι κυριολεκτικά.. προσπαθώ να κάνω αυτό που είπε ο Καζαντζάκης

“Έχεις τα πινέλα, έχεις ταχρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα”.

Όλα είναι εγκεφαλικό παιχνίδι φανταστικοί μου αναγνώστες. Το ζήτημα εδώ είναι πώς ξεφορτώνεσαι τις κακές συνήθειες. Γιατί στην πράξη είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, ιδίως όταν το περιβάλλον σου δε σε βοηθάει.

Αναρωτιέμαι, αν αυτοί οι μοναχοί του Ζen**, επέλεξαν να απομονωθούν (?) χάριν της ακαταλληλότητας του περιβάλλοντός τους. Αν είναι έτσι, τί ελπίδες έχουμε εμείς που βιώνουμε την εξαθλίωση της wanna be δυτικής “κουλτούρας”;.. Πόσο δυνατός και αφοσιωμένος μπορεί ή πρέπει να είναι ένας άνθρωπος για να βιώσει στο ελάχιστο την εναρμόνιση με το Όλον κάτω από αυτές τις συνθήκες.

 

Δεν υπάρχει αυτό που λέμε σκοπός της ζωής για τον καθένα. Νόμιζα ότι ο σκοπός της ζωής είναι να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, αλλά αυτό για να πετύχει όπως το έχω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή, είναι η εναρμόνιση με το Όλον. Πώς βιώνει ένας άνθρωπος του δυτικού “πολιτισμού” την αγάπη αφού τείνει να την κατηγοριοποιεί και να τη μετρά; Μητρική αγάπη, ερωτική αγάπη, φιλική αγάπη, σ’ αγαπάω πολύ, σ αγαπάω μέχρι τον ουρανό κλπ. Ίσως ο παράδεισος είναι αυτό που θα βιώσει ένα πλάσμα για όσο του απομένει όταν πετύχει το σκοπό της ζωής του. Την εναρμόνιση.

 

Είμαι μπερδεμένος, αλλά νομίζω ότι αγαπάω αυτό το μπέρδεμα. Αυτό το μπέρδεμα είναι κινητήρια δύναμη για να καταλάβω. Και επειδή το αγαπάω πραγματικά, όταν έρθει εκείνη η ώρα θα το αποχαιρετίσω με χαρά!

 

*άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο της αμπελοφιλοσοφίας… η λέξη πραγματικότητα είναι πλανεύτρα. Είναι σαν ποίηση από μόνη της.

** η φιλοσοφία του Zen είναι πλέον της μόδας[1],[2],[3]. Δύσκολος συνδυασμός. Zen+καπιταλισμός. Παράνοια της ουσίας -> “τα ετερώνυμα έλκονται”… 

 

TV και άλλα..

Προσπαθώ να μην ασχολούμαι με την επικαιρότητα. Πάνε χρόνια που η τηλεόραση αποτελεί άλλο ένα στοιχείο κακής αισθητικής για ένα χώρο που περνάω τις περισσότερες ώρες μου όταν βρίσκομαι στο σπίτι. Εκεί στη γωνιά της, σιωπηλή σαν πεθαμένη να περιμένει να την αναστήσει κανένας φιλοξενούμενος για να σκοτώσει και αυτή με τη σειρά της, λίγες από τις στιγμές του, έτσι για να πάρει το αίμα της πίσω. Εις διπλούν.

Κάτι Τρέμες, Πρετεντέριδες, Λιάτσοι, Κουίκ, Τσίμες, Ευαγγελάτοι (θυμάται κανείς εκείνη την εκπομπή τρομοκρατίας που στο τέλος έκανε αντι-αφιέρωμα στις καπότες; πόσο γέλιο!) επιεικώς με αναγουλιάζουν. Για να μην μιλήσω για τα παιδιά του λαού (βλ Κανάκιδες, Λαζόπουλους και λοιπούς επαναστάτες). Λοιπόν γιατί να ενεργοποιήσω το κουτί(?), αφού ξερνάει εικόνες και ήχο ανθρώπων ξερατών..

Τελειώνει το ντελίριο με την tv, εξάλλου άλλος ήταν ο σκοπός μου.

Θα μου πεις στην “επικαιρότητα” δεν αναφέρεται μόνο το κουτί. Οι εφημερίδες είναι κάτι παρόμοιο, οι ίδιοι δε γράφουν(?) Η “επανάσταση” με τα μπλογκς δεν οδηγεί κάπου, αφού αποδεδειγμένα πλέον πολλά από αυτά έχουν ίδιους ιδιοκτήτες, ανώνυμα αυτή τη φορά, με αυτούς που χαζεύουμε στο κουτί ή scanάρουμε με το βλέμμα μας στις εφημερίδες. Και οι υπόλοιποι το παίζουν συντονιστές μικρο-επαναστάσεων.

Έχω την αίσθηση ότι οι επαναστάσεις για να πετύχουν (δεν μου ρχεται ΚΑΜΙΑ επιτυχημένη επανάσταση στο μυαλό αυτή τη στιγμή.. πραγματικά..) χρειάζονται υπεράνθρωπες θυσίες. Η πλειοψηφία των σημερινών επαναστατών, επαγγέλλονται επαναστάτες και μάλιστα σε full time απασχόληση.

Αγαπώ όμως το ίντερνετ! Το αγαπώ γιατί ο καθένας έχει ένα βήμα.. και η επικαιρότητα παίρνει τη μορφή της ιδιοσυγκρασίας του καθενός. Αγαπώ το ίντερνετ γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι ξερατά όντας (έως τώρα τουλάχιστον) τεχνολογικά αναλφάβητοι αδυνατούν να κατανοήσουν πλήρως ότι το κοινό τους αργοπεθαίνει και όσοι παραμείνουν ζωντανοί, θα είναι ζωντανοί νεκροί. Αλλαντικά μπροστά σε μόνιτορ. Τόσο παθητικοί που θα τους είναι άχρηστοι. (ή αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο που μ αρέσει να πιστεύω).

Αρχικά ήθελα να παραθέσω απλά ένα κείμενο που έλαβα με τη μορφή e-mail και κάποια links αλλά τελικά με έπιασα να πολυλογώ. Είχε να κάνει με τα κατοχικά χρέη της Γερμανίας και πώς η Ελλάδα θα ξεχρέωνε εάν τις επιστρεφόταν οι οφειλές αλλά μέσα στο brainstorming της συγγραφής μου φαίνεται πλέον ανώφελο. Παρόλα αυτά μπορείτε να δείτε τα googlaρισμένα αποτελέσματα ενός κοινότοπου query που έκανα για σας “χρέη γερμανίας προς ελλάδα”.

Και κάπου εδώ σταματάω να ασχολούμαι. Εξάλλου αυτό τον καιρό είμαι ερωτευμένος και η πίνα δεν είναι το πρώτο μου μέλημα.

Ποιος τίτλος να σε χωρέσει αγάπη..

Αγαπώ ένα κορίτσι.
Κολυμπώντας μες τα μάτια της και πίνοντας το χαμόγελό της έμαθα τι σημαίνει αγάπη.

Η αγάπη είναι μία διάσταση από μόνη της. Είμαι σίγουρος ότι δεν υπακούει σε κανένα νόμο της φυσικής όπως τον γνωρίζουμε μέχρι τώρα και για να γίνει αντιληπτή πρέπει το μυαλό να ταξιδέψει και οι πέντε αισθήσεις να γίνουν μία με άλλες πέντε. Τότε θα την αναγνωρίσεις και από κει και ύστερα κλείνοντας απλά τα μάτια θα νιώσεις μια απέραντη ευγνωμοσύνη για εκείνο που συνέβη για μια στιγμή, ίσως για μία αιωνιότητα, (γιατί μην ξεχνάς δεν υπάρχουν ταυτόσημες μ αυτές έννοιες στη διάσταση που λέγετε αγάπη) ένιωσες να χαϊδεύεις απαλά τη θέωση.

Και τι άλλο χρειάζεσαι πια για να ολοκληρωθείς σαν άνθρωπος; Τι ψάχνεις όταν μπαίνεις σε μια τέτοια διάσταση; Όλα τα απτά αποκτούν όση αξία έχει και μια χούφτα στάχτη που στροβιλίζεται αέναα μηδαμινή και τιποτένια χωρίς σκοπό.

Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν ήθελε ή δεν άφησε τον εαυτό του να μπει σ’ αυτή τη διάσταση.
Αλίμονο σ’ αυτούς που το εγώ τους σκοτώνει τη μοναδική ευκαιρία να δουν και να συναισθανθούν.
Και αλίμονο στον κόσμο που τους φιλοξενεί.

Να γίνω περαστικός

Στιγμιαία ερωτευμένος με ένα μπέρδεμα κατηφορίζω τα στενά για την πλατεία. Η βόλτα δεν έχει σκοπό, ούτε προσχεδιασμένο προορισμό. Ο ήλιος καίει και οι ακτίνες του διαχέονται στα στενά κάνοντας την ατμόσφαιρα ανυπόφορα βαριά. Τα σκουπίδια ξεχασμένα σε κάθε γωνιά των βρόμικων δρόμων αναδύουν αρώματα παρασιτικής ζωής.

Βγήκα για καλό. Έτσι νόμιζα. Οι τοίχοι στο μικρό δυάρι άρχισαν να στενεύουν επικίνδυνα και με μουσική υπόκρουση τη φασαρία ενός συνωστισμού που γινόταν αντιληπτός από μακριά με έκανε να θέλω να πηδήξω απ το παράθυρο για να ξεφύγω από το συναίσθημα της απελπισίας που με κυνηγούσε και ένιωθα να με πλησιάζει απειλητικά.

Δε μου έριξα ούτε μια ματιά στον καθρέπτη του ασανσέρ. Είχα κρατήσει σχεδόν την αναπνοή μου. Ανυπομονησία για την ελπίδα που τρέφει το άγνωστο μιας μικρής βόλτας, ανυπομονησία για μια φυγή μακριά από το συναισθηματικό κυκεώνα που θρέφετε σαν άγριο αρπακτικό από τους πολύχρωμους σοβάδες, απόρροια της ασπρόμαυρης αστικής επιβίωσης.

Γιατί ένιωθα ότι περνάω ξανά την εφηβεία; Γιατί είναι η τρίτη φορά που το νιώθω στα 25;

Πάω να χαθώ στο πλήθος. Να νιώσω την ασφάλεια που νιώθει ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Να τους παρατηρήσω. Να προσπαθήσω να τους καταλάβω και ύστερα ίσως να απογοητευτώ και να γυρίσω στο μικρό δυάρι που θα έχει γίνει μία όαση. Να λουφάξω στον καναπέ κοιτώντας το ταβάνι και να ευχαριστώ μια αόριστη μεν, ανώτερη δε δύναμη που μπορεί να χωρατεύει με δόλωμα την ελπίδα, τη ματαιοδοξία και την σχετική άποψη που έχει η ανθρώπινη φάρα για το χωροχρόνο.

Χρειάζομαι μια αγκαλιά ναρκωτικό ή μια θάλασσα που δεν είναι τσιμεντένια. Μια μελωδία όμορφη με όλη τη σημασία της λέξης ή ένα φιλί με γεύση milkshake μπανάνα.

Δε γινόταν..

[edit] για να εκπληρωθεί το ρητό “ότι γράφεται εδώ σήμερα, δε σημαίνει ότι ισχύει και αύριο..” το theme άλλαξε στις 28 σεπτέμβρη 2011[/edit]
..να υπάρχει theme που λέγετε Matala και να μην το ενεργοποιήσω στο blog μου!

Λάτρης της τοποθεσίας, έχω επισκεφθεί αρκετές φορές το μέρος για 3ήμερες αποδράσεις.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που πηγαίνω στα Μάταλα, νιώθω ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Γλυκό γιατί το μέρος είναι υπέροχο, για τις βουτιές από τα ψηλά βράχια στις σπηλιές, για το English breakfast που σε στρώνει μετά από τις χθεσινοβραδινές μπυροποσίες, για τα χαμόγελα των  post χίπηδων, για το vibe της ιστορίας και άλλα πολλά και πικρό γιατί νιώθω ότι έπρεπε να είχα γεννηθεί σε μια άλλη εποχή και να μπορούσα και γω να ζήσω το ψέμα μου σε μια σπηλιά.

Οι σπηλιές είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και τις χρησιμοποιούσαν ως  τάφους  και παλιότερα ως κατοικίες και τόπους λατρείας, αν και το τελευταίο δεν είναι εξακριβωμένο.

φωτογραφία του Δημήτρη Μανιάτη

Τα λόγια είναι περιττά.. για μένα μία επίσκεψη στα Μάταλα δεν είναι ποτέ αρκετή παρόλη την τουριστική έξαρση που έχει υποστεί το μέρος ως απόρροια της φυσικής ομορφιάς και της φανταχτερής ιστορίας του. Περισσότερες πληροφορίες για τα Μάταλα στον ιστότοπό τους.

Και ένα τραγούδι της Joni  Mitchell

Maybe I’ll go to Amsterdam
Or maybe I’ll go to Rome
And rent me a grand piano and put some flowers
’round my room
But let’s not talk about fare-thee-welis now
The night is a starry dome.
And they’re playin’ that scratchy rock and roll
Beneath the Matala moon

Περσινά ξινά σταφύλια

(εισαγωγή)

Περσινά ξινά σταφύλια

Ο χρόνος είναι ένα φιτίλι ποτισμένο με συναισθήματα που καίει και αφήνει οσμές.
Ο κάθε ένας τις αντιλαμβάνεται ποικιλοτρόπως και ανάλογα με τη μεταφορική του ικανότητα τα αποτυπώνει στο χαρτί εξίσου ποικιλοτρόπως. Τι γίνετε όμως όταν αυτή η μεταφορά (επιτυχημένη ή μη) αφήνει άσχημη γεύση; Το κοντινό παρελθόν, σχεδόν παρόν, διαστρεβλώνετε και γίνεται ένας σκληροτράχηλος ανήλεος καριόλης. Όταν ο γράφον αντιλαμβάνεται τη ζημιά που κάνει στον ίδιο του τον εαυτό, είτε συνεχίζει είτε σταματάει. Αυθεντικός αρχαίος χρησμός.

Έτσι κι εγώ σταμάτησα να γράφω κείμενα, μουσική και να επιδίδομαι σε οποιαδήποτε άλλη καλλιτεχνική δραστηριότητα με τη χροιά που μου αρέσει για να πατάξω την δυσφορία που μου προκαλούσαν τα παράγωγα των παραπάνω δραστηριοτήτων. Ευτυχώς ή δυστυχώς είναι κομμάτι του εαυτού μου και μου είναι αδύνατο να μη νοσταλγώ που και που αυτή τη σαπίλα που σου δίνουν οι στιγμές φιλτραρισμένες μέσα από ένα ασπρόμαυρο πρίσμα.

Η ενότητα Black n White είναι κυρίως κείμενα (αλληγορικά ή μη) που έγραψα κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Βουτηγμένα στον παραλογισμό της μαστούρας, απ όπου κι αν αυτή προέρχονταν. Ήταν εξαίσια εμπειρία ο στρατός… γνώρισα και συναναστράφηκα με άτομα που αλλιώς δε θα μου δινόταν η ευκαιρία να γνωρίσω ότι υπάρχουν και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να συναναστραφώ υπό φυσιολογικές συνθήκες.