Σήμερα θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει παλιότερα δε θυμάμαι κι εγώ που. Κάτι σαν το μότο μιας “επιτυχημένης” ζωής. “Κάθε μέρα για να είναι μια καλή μέρα (ή κάτι τέτοιο) πρέπει να μαθαίνεις κι από κάτι.”
Δεν έχει σημασία τί και πώς. Ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, έχω την αίσθηση ότι μπορούν να γίνουν μέγα δάσκαλοι αρκεί να φιλτραριστούν από την καθέκαστη ιδιοσυγκρασία με τον κατάλληλο τρόπο. Για τις πιο άδειες μέρες ένα καλό βιβλίο μπορεί να σώσει την κατάσταση.
Χθές έβαλα σε εφαρμογή ένα μεγάλο σχέδιο που μου χε κατέβει καιρό τώρα. Καθημερινό ημερολόγιο ή scrapbook αν θέλετε μόνο για μένα. Κρυπτογραφημένο. Μόνο για μένα είπαμε! Μια παράγραφος το πολύ. Μου χει τύχει πολλές φορές να ακούσω (ασήμαντης μουσικής αξίας) τραγούδια που έγραφα όταν ήμουν φοιτητής και να θυμηθώ καταστάσεις. Να τις ανακαλέσω τόσο έντονα που ήταν σα να τις ζω. Το ωραίο είναι ότι με τον καιρό και την αλλαγή της συνηδητότιτας αυτά τα βιώματα έχουν ιδιαίτερη αξία και είναι άκρως διασκεδαστικά ακόμη κι αν εξιστορούν άσχημες καταστάσεις. Κάτι τέτοιες στιγμές βλαστημάω γιατί πάνω σε μια κρίση που είχα πάθει δε θυμάμαι κι εγώ πότε, πέταξα κάθε ενθύμιο απο τα γυμνασιακά μου χρόνια. Δε θα ξανακάνω τέτοιο λάθος. Καλά είναι να μη μένουμε στο παρελθόν και να προχωράμε αλλά δεν παύει να είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Αξίζει λοιπόν ένα ελάχιστο σεβασμού ακόμα κι αν δεν είμαστε περήφανοι γι αυτόν.
Φαντασιώνομαι λοιπόν τον εαυτό μου στα 70 να ανοίγω εκείνο το κρυπτογραφημένο αρχείο με τη διάχυτη ενεργητικότητα που μπορεί να διακρίνει ένα άτομο σαν εμένα στην ηλικία των 70 και να βουτάει σε bits από μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα την οποία κάποτε είχα ενστερνιστεί. Για φαντάσου. Όπως και να το δεις έχει πλάκα.
Αυτά..
Σκέφτομαι επίσης να κάνω φορμάτ, αλλά είμαι σε δίλημμα. Απο τη μία δε θέλω να αποχωριστώ το πανέμορφο desktop μου (Linux Ubuntu 11.04) από την άλλη θέλω να κάνω repartition για κάτι μικροαλλαγές και γιατί όχι να αναβαθμιστώ σε 11.10 αλλά με το unity και gnome shell θα ξενερώσω. Άλλο ένα τεχνολογικό χαστούκι που έρχεται να πατάξει μία πρόσφατη μεν, λατρεμενη δε συνήθεια του gnome 2. Τα χαστούκια της αέναης αλλαγής μπορεί να έχουν και τεχνολογική υφή.. Τέλος πάντων
Αυτά… (και το εννοώ αυτή τη φορά) – πάρε και ένα screenshot του περιβάλλοντος μου για να πίστεις για την κομψότητα.
