Νιώσε, η επιλογή είναι δική σου..

Με αφορμή τα σχόλια σε μία ανάρτηση ενός γνωστού ειδησεογραφικού μπλογκ για τις επιθέσεις σε μετανάστες…

ένα από τα θύματα της επίθεσης

 

Μου προκαλείτε ναυτία και ντρέπομαι, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλη την ανθρώπινη κωλόρατσα.. Είστε ηλίθιοι. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Παρόλα αυτά έχετε μία ευκαιρία να σκεφτείτε και να το ξεπεράσετε.
Πνιγμένοι στον κομπλεξισμό και τυφλοί στις ράγες που σας κατευθύνουν ασύλληπτα για σας συμφέροντα υποβαθμίζεται την ίδια σας τη ράτσα με πράξεις και σκέψεις που δεν ταιριάζουν ούτε στα άλογα αρπακτικά της “πραγματικής” ζούγκλας. Τα αρπακτικά κυνηγάνε και σκοτώνουν για να επιβιώσουν. Εσείς κυνηγάτε και θέλετε να σκοτώσετε (παρόλα αυτά είστε ανίκανοι και γι αυτό) γιατί κάποιος, κάπου, κάποτε, σας έδωσε την ιδέα ότι για την κατάσταση που βρισκόμαστε ευθύνονται οι στατιστικά άτυχοι άνθρωποι που για λόγους που θα βιώσετε και οι ίδιοι μετά από μερικά χρόνια (αν όχι άμεσα) αποφάσισαν να διεκδικήσουν το δικαίωμα στην ζωή. Κυνηγάτε ακόμα γιατί θεωρήτε ότι είστε ανώτερα όντα απόρροια μιας υποτιθέμενης ανώτερης φυλής. Ανέκαθεν ο Έλληνας εξιστορούσε τα κατορθώματα των προγόνων του με περηφάνια. Υπήρξαν στιγμές που όταν έπρεπε να τιμήσει το παρελθόν του έκανε θυσιάζοντας τη ζωή του, ξεχρεώνοντας με το αίμα του. Εσύ νεοέλληνα τραμπούκε όμως, που είτε σε ταΐζει ακόμα το βυζί της μάνας σου και το παίζεις ταυτόχρονα ιδεολόγος είτε κάνεις το μάγκα στο δρόμο και στο κωλογραφείο που σε έχει χώσει το κάθε βύσμα είσαι σαν βρεγμένη γάτα, δεν έχεις δικαίωμα να υπερηφανεύεσαι για κανένα ένδοξο παρελθόν. Ήθελες να έχεις το βυσματάκι σου απο κούνια και τώρα δεν το παραδέχεσαι αντ αυτού επιρρίπτεις ευθύνες σε ανθρώπους που ήρθαν στην Ελλάδα για κάτι καλλίτερο και συνάντησαν εσένα. Η ιστορία όμως επαναλαμβάνετε και ο πάλαι πότε ένδοξος λαός θα υποστεί ξανά την κατάρα της εφαρμοσμένης στατιστικής, σαν θείο δώρο όμως αυτή τη φορά μπας και ξυπνήσει. Σιχαμένη και ποταπή κατσαρίδα θα ήθελα να δω, αν θα νιώσεις, τι θα νιώσεις εκεί στην ξενιτιά μόνος σου, όταν χαζεύεις όμοιούς σου να ξυλοκοπούν τα παιδιά σου με τον ίδιο στόμφο που δέρνεις εσύ σήμερα.
Ποτέ δεν είναι αργά να ξεφορτωθείς τον κομπλεξισμό που σου προκάλεσαν εσκεμμένα κάποιοι πιο έξυπνοι από σένα.. Ποτέ δεν είναι αργά να φανείς αντάξιος των προγόνων σου, αν το θέλεις έτσι. Δε σε αφανίζουν οι μετανάστες πάρτο χαμπάρι. Αυτοί που γλύφεις και εκλιπαρείς για μια μετάθεση διάρκειας 9μηνών (ούτε καν), αυτοί που παίρνεις πίπα για μια θέση πωλητή στα lidl, αυτοί είναι που θα σε αφανίσουν, αυτοί σε απειλούν. Νιώσε τώρα, γιατί αμα νιώσεις αργότερα θα ζοριστείς περισσότερο. Νιώσε για το καλό σου. Και ξεφορτώσου τα ταμπελάκια τύπου εθνικιστή, αναρχικού, κομουνιστή κλπ κατά βάθος είσαι άνθρωπος, αλλά αυτό δε συμφέρει κανέναν. Σε προτιμούν όπως είσαι γιατί τους βολεύεις.

Περσινά ξινά σταφύλια Vol1

εισαγωγή

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

[...] ας πούμε Freak Show
Αναδύθηκε απ τα έγκατα μιας χρονικής σχετικότητας. Είναι ένας πραγματικός μύθος που όσοι τον ακούν θαρρούν πως τους νανουρίζανε κάποτε με την ιστορία αυτή.

Το τσίρκο έχει θεματικούς χώρους που παραβιάζουν τη χωρική διάσταση. Μπλέκονται ο ένας με τον άλλο και συνθέτουν κάτι τρομακτικό. Κι όμως. Με το που κοιτάξεις το συνηθίζεις. Είναι βαθιά χαραγμένο στο υποσυνείδητο που οι πολλοί θαρρούν πως κάποτε ήταν νανούρισμα και τους το ψιθύριζαν γλυκά μέχρι να τους πάρει ο ύπνος.
Πολύχρωμες εικόνες. Η μία θάβει την άλλη. Όχι θάβει. Είναι ποταπή λέξη το θάβει. Θέλω κάτι πιο δυνατό. Θέλω κάτι πιο σιχαμένο. Θέλω κάτι να αφυπνίσει τα νανουρισμένα μεσήλικα βρέφη. Και να τα τρομάξει πιο πολύ κι από το άκουσμα του Ηρώδη.

Ασπρόμαυρα χαρτιά στοιβαγμένα σε αβυσσαλέα ξύλινα και μεταλλικά έπιπλα. Χρωματίζουν με μουντάδα ενός Φλεβάρη απ τη Σκανδιναβία όλο το τσίρκο. Ποιο σκληρά κι από πεπρωμένο. Πιο πρόστυχα και από ιερά βιβλία. Και πιο ματωμένα ακόμα. Τρέχουν τα ζόμπι για να πάρουν μιαν ανάσα στην κοιλάδα με τις μαργαρίτες. Κάτω απ τα ξύλινα και τα μεταλλικά έπιπλα. Και ξεχνούν που έχουν χωθεί. Ενώ τα μεγάφωνα του τσίρκου γνωστά και ως μπάντα, ξερνάν νανουρίσματα .

Κάνει καλά τη δουλειά της η μπάντα.

[...]

Περσινά ξινά σταφύλια

(εισαγωγή)

Περσινά ξινά σταφύλια

Ο χρόνος είναι ένα φιτίλι ποτισμένο με συναισθήματα που καίει και αφήνει οσμές.
Ο κάθε ένας τις αντιλαμβάνεται ποικιλοτρόπως και ανάλογα με τη μεταφορική του ικανότητα τα αποτυπώνει στο χαρτί εξίσου ποικιλοτρόπως. Τι γίνετε όμως όταν αυτή η μεταφορά (επιτυχημένη ή μη) αφήνει άσχημη γεύση; Το κοντινό παρελθόν, σχεδόν παρόν, διαστρεβλώνετε και γίνεται ένας σκληροτράχηλος ανήλεος καριόλης. Όταν ο γράφον αντιλαμβάνεται τη ζημιά που κάνει στον ίδιο του τον εαυτό, είτε συνεχίζει είτε σταματάει. Αυθεντικός αρχαίος χρησμός.

Έτσι κι εγώ σταμάτησα να γράφω κείμενα, μουσική και να επιδίδομαι σε οποιαδήποτε άλλη καλλιτεχνική δραστηριότητα με τη χροιά που μου αρέσει για να πατάξω την δυσφορία που μου προκαλούσαν τα παράγωγα των παραπάνω δραστηριοτήτων. Ευτυχώς ή δυστυχώς είναι κομμάτι του εαυτού μου και μου είναι αδύνατο να μη νοσταλγώ που και που αυτή τη σαπίλα που σου δίνουν οι στιγμές φιλτραρισμένες μέσα από ένα ασπρόμαυρο πρίσμα.

Η ενότητα Black n White είναι κυρίως κείμενα (αλληγορικά ή μη) που έγραψα κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Βουτηγμένα στον παραλογισμό της μαστούρας, απ όπου κι αν αυτή προέρχονταν. Ήταν εξαίσια εμπειρία ο στρατός… γνώρισα και συναναστράφηκα με άτομα που αλλιώς δε θα μου δινόταν η ευκαιρία να γνωρίσω ότι υπάρχουν και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να συναναστραφώ υπό φυσιολογικές συνθήκες.